163 . خشنودى ( 1 ) « خرسندى به تقدير الهى » 829 - فضيلت خشنودى 2607 امام على عليه السلام : نيكو همنشينى است خشنودى . 2608 امام حسن عليه السلام : هركه به حُسن انتخاب خداوند تكيه كند ، جز آن وضعى را كه خدا برايش برگزيده است ، آرزوى داشتن وضعى ديگر نكند . 2609 امام حسن عليه السلام : مؤمنى كه از قسمت خود ناخشنود باشد و وضعيت خود را ناچيز شمارد در حالى كه حاكم بر او ( تعيين كنندهء سرنوشتش ) خداست ، چگونه مىتواند مؤمن باشد ( ادّعاى ايمان كند ) ؟ ! 2610 امام زين العابدين عليه السلام : بالاترين درجهء زهد پايين‌ترين درجهء ورع است ، و بالاترين درجهء ورع پايين‌ترين درجهء يقين است ، و بالاترين درجهء يقين پايين‌ترين درجهء خشنودى [ از خدا ] است . 2611 امام زين العابدين عليه السلام : راضى بودن به قضاى ناخوشايند [ خدا ] از بالاترين درجات يقين است . 2612 امام صادق عليه السلام : رسول خدا صلى الله عليه و آله هيچ گاه دربارهء چيزى كه گذشته بود ، نمىگفت : كاش جز اين بود ! 2613 امام صادق عليه السلام : خشنودى به آنچه خدا مىكند ، چه خوشايند بنده باشد يا ناخوشايند او ، در رأس فرمانبرى از خداست . 830 - آنچه خشنودى مىآورد 2614 امام على عليه السلام : ريشهء خشنودى ، حسن اعتماد به خداست . 2615 امام صادق عليه السلام : همانا خداشناسترين مردم ، خشنودترين آنها به قضاى خداست . 831 - ثمرات خشنودى 2616 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه خدا بنده‌اى را دوست بدارد ، مبتلايش گرداند ؛ اگر صبر كرد ، او را [ براى خود ] بر مىگيرد و اگر خشنود بود ، او را بر مىگزيند . 2617 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : به قسمت خدا راضى باش ، تا غنىترين مردم باشى . 2618 امام على عليه السلام : خشنودى ، غم و اندوه را مىبرد . 2619 امام على عليه السلام : گواراترين زندگى را كسى دارد كه به آنچه خدا قسمت او كرده خشنود باشد . 2620 امام حسن عليه السلام : من براى كسى كه جز خشنودى [ از خدا ] در دلش خطور نكند ، ضمانت مىكنم كه دعا كند و دعايش مستجاب شود . 2621 امام صادق عليه السلام : خوشى و آسايش در خشنودى و يقين است ، و غم و اندوه در شكّ و ناخشنودى . 832 - ثمرهء ناخشنودى 2622 امام صادق عليه السلام : هركه به آنچه خداوند عز و جل قسمت كرده خشنود نباشد ، [ در واقع ] خداوند متعال را در قضايش متهم كرده است . 2623 امام صادق عليه السلام : قضاى خداوند در هر حال جارى مىشود ؛ بنابراين ، كسى كه به آن خشنود باشد مأجور است و كسى كه از آن ناخشنود باشد خداوند اجرش را از بين مىبرد . ر . ك : قضا و قدر ، باب 1534 .